Autyzm?
Autyzm?

Kiedy rodzice obserwują, że ich małe dziecko nie podąża swoim wzrokiem za wzrokiem innej osoby; kiedy nie patrzy tam, gdzie dorosły pokazuje; kiedy nie obserwuje ludzi i interesuje się nimi mniej niż przedmiotami; kiedy nie chwali się albo robi to bardzo rzadko; kiedy nie uczestniczy w zabawach czy po prostu zachowuje się odmiennie od rówieśników, można podejrzewać u dziecka autyzm. Jest to zaburzenie neurorozwojowe zaczynające się we wczesnym dzieciństwie i trwające całe życie. Przyczyny autyzmu nie są jeszcze dostatecznie znane, ale uznaje się, że objawy spowodowane są nieprawidłowym rozwojem funkcjonowania mózgu we wczesnym dzieciństwie. Mogą mieć na to wpływ m.in. czynniki genetyczne, infekcje, nieprawidłowości w przemianach metabolicznych, zaburzenia okresu ciąży i porodu. Autyzm i inne zaburzenia ze spektrum autyzmu są odmiennym, indywidualnym sposobem rozwoju. W wypadku dzieci objawy dotyczą trzech kluczowych sfer: komunikacji, relacji społecznych oraz zainteresowań i sposobu zabawy. Osoba autystyczna zwykle z trudem nawiązuje relacje z innymi ludźmi, ma problem z komunikacją werbalną i niewerbalną, myśleniem abstrakcyjnym, co powoduje trudności w uczeniu się. Osoby z autyzmem często wypowiedzi innych osób rozumieją w sposób dosłowny. Obce im są żarty, sarkazm, zwyczajowe powiedzenia czy zwroty. Dużą trudność sprawia im rozumienie mimiki twarzy, tonu głosu, gestów. Niektóre osoby z autyzmem nie mówią lub ich mowa jest bardzo ograniczona. Mają nierzadko problemy z rozpoznawaniem lub rozumieniem emocji i uczuć innych osób, a także z wyrażaniem własnych. To sprawia, że trudno im nawiązywać relacje społeczne: nie rozumieją zasad społecznych, sprawiają wrażenie obojętnych, preferują spędzanie czasu w samotności.  

Autyzm? 

Spektrum autyzmu to wzorzec rozwojowy i nie można go wyleczyć, bo nie jest chorobą. Ważne jest natomiast, aby nauczyć się z nim żyć. Należy wspierać rozwój i zapobiegać wtórnym konsekwencjom, takim jak niepełnosprawność intelektualna czy poważne zaburzenia emocjonalne. Jednak zawsze należy patrzeć na osobę ze spektrum autyzmu jako na indywidualną jednostkę. Po prostu na człowieka. Nie ma jednego, typowego sposobu zachowania osób z autyzmem. Podawanie przykładów jest szkodliwe i prowadzi do utrwalania stereotypów. Każdy człowiek jest inny i może inaczej się zachowywać. Wiele zależy od specyfiki rozwoju, środowiska, w jakim dana osoba się wychowuje oraz świadomości własnej odmienności rozwojowej.


Autyzm?

Należy pamiętać, że jeżeli cokolwiek zaniepokoi rodziców, to dla dobra dziecka warto rozpocząć proces diagnostyczny, by jak najwcześniej wspierać dziecko w jego rozwoju. Proces diagnostyczny w wypadku podejrzenia spektrum autyzmu powinien być zawsze prowadzony przez specjalistyczny zespół składający się z psychologów, pedagogów, lekarza i opcjonalnie - logopedy. Zawsze musi obejmować następujące działania: wywiad rozwojowy sięgający pierwszych dni życia osoby badanej, a także ciąży, obserwację diagnostyczną, ocenę lekarza, spotkanie z zespołem w celu omówienia diagnozy i pisemny raport z badania. Terapia i edukacja dzieci z autyzmem przestała być problemem marginalnym, a stała się problemem społecznym, dotyczącym bardzo wielu rodzin i większości placówek oświatowych.





(artykuł sponsorowany)

Osoby, które przeglądały ten artykuł czytały również:

90 to (wciąż) tylko liczbaZ cytryną czy bez?Zwodniczy detoksZa późno?Dla wygody Pary Młodej
--- zobacz inne modne artykuly ---

Ekscytujące perfumy i szczere sokiPoznaj ślubne trendy 2017Czarny PR, czarna magiaZagraj z ChanelMAYBEME: komponuj, kreuj, wyróżnij się!


>>> Powrót do wyszukiwania